Cechy wodoru jako paliwa

Wodór ze względu na swoją mała masę cząsteczkową oraz dużą wartość ciepła spalania ma największy stosunek energii do masy, siła eksplozji wodoru jest 2.5 razy większa niż konwencjonalnych paliw węglowodorowych. Wodór cechuje się także dobrymi wartościami charakteryzującymi paliwa takimi jak:
  • temperatura zapłonu -253°C (dla porównania -188°C metan, -104°C propan, -43°C benzyna, 11°C metanol)
  • zakres palności jest szeroki od 4-75% V/V a wybuchowości 15-95 %V/V przy czym zakres palności rośnie razem z temperaturą (dla porównania 5.3-15 % metan, 2.2-9.6 %, 6-36.5 % metanol, 1-7.6 % benzyna, 0.6-5.5 % benzyna (% jest objętościowy))
  • temperatura samozapłonu 585°C (dla porównania 540°C metan, 490°C propan, -385°C metanol, 230-480°C benzyna)
  • energia zapłonu jest mała (0.02 mJ) o rząd wielkości mniejsza niż energia zapłonu wyżej wymienionych paliw, dlatego wystarcza niewielka iskra, żeby spowodować zapłon
  • szybkość spalania, czyli szybkość z jaką płomień przesuwa się przez palną mieszaninę gazów dla wodoru wynosi 2.65-3.25 m/s i jest o rząd większy od spalania metanu czy benzyny.[1]

Największa zaletą wodoru jest brak emisji CO2 podczas spalania. Problemami są skłonność wodoru do wycieku, zapalność i zapłon mieszaniny wodorowej, wysoka temperatura płomienia wodoru, problemy z przechowywaniem oraz z transportem.